Be enchanted by Puri ~ Rikkaidai in my Heart

９月２５日

切原赤也君、お誕生日おめでとう！

อืม...ยังไงดีล่ะ ไม่รู้จะให้อะไรดีแฮะ สกิลการวาดภาพและแต่งฟิคของผมนี่ก็เข้าขั้นอนุบาลมากมาย

ยังไงก็สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดนะ ถึงจะอายุเท่าเดิมเลยก็เถอะ (ฮา)

ขอให้อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากได้อะไรก็ได้อย่างที่ต้องการละกัน ^^

ต่อให้อาคายะจะตาแดงได้ เปลี่ยนสีได้ แถมยังเป็นได้ทั้งเดวิลและเทนชิในร่างเดียว
แต่ก็ยังเป็นที่หนึ่งในใจผมเสมอนะ~

::เวิ่นเว้อโซน:: 

เวลาที่รู้สึกเครียดหรือหมดกำลังใจจะทำอะไรซักอย่าง พอเห็นท่าทางร่าเริง
กับแววตาใสซื่อบื้อของอาคายะก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อาคายะทำให้คนที่แต่เดิมเคยเข้าใจผิดว่าตัวเองอยากเรียนวิศวะ
ผันใจกลับมาชอบภาษาญี่ปุ่นได้ ทำให้พยายามซื้อหนังสือมาอ่านเอง
แล้วก็สนใจอ่านพวกประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรมญี่ปุ่นมากขึ้น
ถ้าไม่ได้อาคายะ ป่านนี้ผมอาจจะจมกองแคลคูลัสตายไปแล้วก็ได้
ถึงแม้ตอนนี้ใกล้จะขาดใจตายเพราะวิชาท่องเที่ยวกับวรรณคดีมรดกก็เถอะ

แถมคำพูดสุดท้ายของอาคายะ ใน Tenipuri OVA ตอนจบ
ยังเป็นศัพท์ที่ไปโผล่อยู่ในข้อสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น N3 อีก >_<

แล้วก็อีกหลายอย่างที่ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปเยอะแยะจนผมเองก็ยังตกใจเหมือนกัน

อาคายะ ขอบคุณจริง ๆ



一万年と二千年前から赤也を愛してる
八千年過ぎた頃からもっと恋しくなった～♪

จากหนึ่งหมื่นกับอีกสองพันปีที่ผ่านมาที่ได้พบรักอาคายะ
แม้จะผ่านไปอีกแปดพันปีก็จะยิ่งรักมากขึ้นไปไม่เสื่อมคลาย～♪



ไว้อาคายะโตทันผมเมื่อไหร่ จะซื้อ Wii ให้
แล้วก็พาไปเลี้ยงเนื้อย่างก็แล้วกัน (จะมีวันนั้นเรอะ!?)

ช่วงนี้เป็นโรคทรัพย์จางเพราะแผ่นดีวีดี Dream Live 7th เรียบร้อยแล้ว แหะ ๆ

เอาเป็นว่าแปะนี่ก็แล้วกัน พอดีเมื่อวานไปเจออยู่ในสมุดเก่า ๆ
ที่ผมเขียนเล่นเอาไว้สมัยดู OVA จบใหม่ ๆ และกำลังอินกับเพลง
Kourin suru ouja ของริคไคที่ร้องในฮิงะมิว
อันนี้ไม่ใช่แฟนฟิคนะครับ เป็นไดอารี่สั้น ๆ ที่เขียนความรู้สึกของผมเอง แต่เล่าผ่านอาคายะ

ตอนเขียนในสมุดนี่...คันจิผิดเป็นพรืด (ฮา)

          「俺は、全国No.1のこの学校でNo.1になる！！」
          「だから・・・負ける訳にはいかねーんだよ！」
          そう言っちゃって、その通りにやるつもりなのに・・・

          「赤也、そんなに泣くものじゃないよ。」
          「幸村の言う通りだ。そんなに泣いたら
他の者に示しがつかんだろう。」
          だって、俺はまだこの学校でNo.1になれないのに
他の学校に負けたなんて・・・
          「ふふっ、赤也はもう子供じゃないんだし・・・きっと大丈夫だよ。」
          幸村部長は笑いながらそう言った。俺の本当の気持ちを
知ってくださいって部長に伝えたかったけど、
何一つとして言葉が口から出て来なかった。
          俺達王者立海大附属は、全国大会で青学に負けた後で、
ウチのチームの雰囲気がすべて変わった。真田副部長の厳しさや
仁王先輩のいたずらなどは全然変わってなかったけど、
俺にとって「すべて」変わっちまった。
王者とか、最強のチームとか、俺達はそう呼ばれてきて、
それはチームのエンブレムになった。
          しかし、それはすべて過去になって、
夢の三連覇は崩れていった。
          立海の次期部長である俺は来年全国制覇して
俺達の時代を奴らから奪ってできるかどうか、心配してる奴はいるだろう。
特に先輩達、この俺のことだから心配するのは当然だと思う。
          ある日、幸村部長は俺の前で立ち止まった。
          「赤也に伝えたいことがあるんだ。」
          「何スか？」
          「俺はもう部長じゃないんだよ。」
          そのセルフを聞いた俺、立ち往生してしまった。
          「な・・・何でそんなこと・・・」
          幸村部長はいつものように優しげな声と笑顔をくれていた。
          「今年優勝できなくてごめんね。だから・・・」
          だから？
          「だから、来年立海の勝利は君の手に入れてくれ。
赤也ならできるはずだ。」
          部長に優しく、
          「頼んだよ。赤也は部長だから。」
          そう言われると、何と無く・・・溢れる涙を抑えきれなくなった。
          泣くなって言われたのに・・・クソッ！
          先輩達の為に、立海の為に、そして何より
自分の為にも、どんな辛い試合であろうとも俺は絶対に乗り切って行くつもりだ。
          ・・・それは俺の生きてる証かもしれない。

แปล ::

          “ฉันน่ะ จะต้องขึ้นเป็น No.1 ของโรงเรียน No.1 นี่ให้ได้!!”
          “เพราะงั้น...จะไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด!”
          พูดออกไปอย่างนั้น แล้วก็ตั้งใจจะทำตามที่พูดให้ได้แท้ ๆ...

          “อาคายะ ไม่เห็นจำเป็นต้องร้องไห้ขนาดนั้นก็ได้”
          “อย่างที่ยูคิมูระพูดนั่นแหละ ถ้าร้องไห้ขนาดนั้น
เดี๋ยวก็เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้คนอื่นเห็นเอาหรอก”
          ก็...ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันได้เป็น No.1 ของโรงเรียนนี้เลยแท้ ๆ
แต่กลับไปแพ้โรงเรียนอื่นซะก่อนแบบนี้...
          “หึหึ อาคายะเองก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วด้วยนี่นะ...ต้องไม่เป็นไรอยู่แล้ว”
          กัปตันยูคิมูระพูดแบบนั้นแล้วก็ยิ้มไปพลาง ตอนนั้นอยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่า
ช่วยเข้าใจความรู้สึกของผมทีเถอะ แต่ก็ไม่มีถ้อยคำใดเล็ดรอดออกมา
จากริมฝีปากเลยแม้แต่คำเดียว
          พวกเราราชันย์สาธิตริคไคนั้น หลังจากเสียทีเซย์งาคุในการแข่งระดับประเทศ
บรรยากาศของทีมเราก็เปลี่ยนไปหมด ถึงความเข้มงวดของรองกัปตันซานาดะ
กับการแกล้งเล่นของรุ่นพี่นิโอแล้วก็อะไรหลาย ๆ อย่างไม่ได้เปลี่ยนไปเลยก็เถอะ
แต่สำหรับผม “ทุกอย่าง” มันได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นราชันย์ หรือทีมที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเราได้รับการขนานนามอย่างนั้นมาตลอด
จนนั่นกลายเป็นสัญลักษณ์ของทีมไปแล้ว
          แต่ว่า ทั้งหมดนั้นกลายเป็นอดีต
แล้วความฝันที่จะคว้าแชมป์สามสมัยซ้อนก็ถูกทำลายลงไป
          คงจะมีบางคนที่กังวลอยู่เหมือนกันว่า ว่าที่กัปตันของริคไคอย่างผม
จะสามารถคว้าแชมป์ระดับประเทศในปีหน้า แล้วแย่งชิงยุคสมัยของพวกเรา
กลับคืนมาจากพวกนั้นได้หรือเปล่า โดยเฉพาะพวกรุ่นพี่
คิดว่าคงต้องกังวลอยู่แล้ว เพราะว่าผมเองก็เป็นซะแบบนี้นี่นะ
          แล้ววันหนึ่ง กัปตันยูคิมูระก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม
          “ฉันมีเรื่องที่อยากบอกให้อาคายะรู้เอาไว้น่ะ”
          “อะไรเหรอครับ”
          “ฉันน่ะ ไม่ใช่กัปตันอีกต่อไปแล้วล่ะนะ”
          ผมที่ได้ฟังคำพูดนั้นเข้าไป ก็ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก
          “ทะ...ทำไมถึงได้...”
          ใบหน้ายิ้มแย้มและน้ำเสียงของกัปตันยูคิมูระยังคงอ่อนโยนไม่ต่างจากทุกครั้ง
          “โทษทีนะที่ปีนี้พวกเราชนะเลิศไม่ได้ เพราะงั้น...”
          เพราะงั้น?
          “เพราะงั้น ปีหน้านายช่วยคว้าชัยชนะของริคไคมาให้ได้ทีนะ
ถ้าเป็นอาคายะล่ะก็ ต้องทำได้อยู่แล้วล่ะ”
          พอได้ฟัง...
          “ฝากด้วยล่ะ ก็อาคายะเป็นกัปตันนี่นะ”
          ...กัปตันพูดอย่างอ่อนโยนแบบนั้น ไม่รู้ทำไม...ถึงสกัดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาไม่อยู่
          ทั้งที่พวกรุ่นพี่บอกว่าไม่ให้ร้องไห้แล้วแท้ ๆ ...โธ่เว้ย!
          เพื่อพวกรุ่นพี่ เพื่อริคไค แล้วที่สำคัญยิ่งว่าสิ่งอื่นใดก็คือเพื่อตัวผมเองด้วย
ไม่ว่าจะเป็นการแข่งที่ยากลำบากขนาดไหน ผมก็ตั้งใจว่าจะต้องฝ่าฟันไปให้ได้
          ...บางทีนั่นอาจเป็นหลักฐานแห่งการมีชีวิตอยู่ของผมก็ได้นะ

ถึงมันจะค่อนข้างน้ำเน่าและอาจจะมั่วศัพท์กับแกรมม่าไปซะบ้าง แต่...
ไม่มีอย่างอื่นจะให้อาคายะเลยนี่นา T^T

สอบวันสุดท้าย วันที่ 28 พอดี หวังว่าเทพเจ้า 28 จะช่วยอะไรได้บ้างนะ
มีแต่วิชาดับอนาถทั้งนั้น โดยเฉพาะท่องเที่ยว ที่คราวก่อนเฉียดตก
เพราะจำคำขวัญแต่ละจังหวัดไม่ได้เลย
จังหวัดที่รู้ก็ดันไม่ออกสอบอีก - -*

เมื่อวานนั่งท่องสิบสองเดือนเจ็ดดาวเก้าตะวัน แต่พอตื่นเช้ามาก็ลืมไปหมดเกลี้ยง ฮ่า ๆ

นิโอเก่งเลขไม่ใช่เหรอ มาช่วยกันหน่อยสิ T^T
ยางิวก็เก่งทุกวิชานี่นา มาช่วยกันหน่อยยยย T__T *ชาบู ๆ เทพเจ้า 28*

จะว่าไปวันที่ 28 CTW เปิดพอดีนี่นา เดี๋ยวสอบเสร็จแวะไปดูซะหน่อย~